NON Blog

Een kast vol boeken – een hoofd vol verhalen en goede voornemens....

2010-05-07T11:55:00.008+02:00

Daarmee moet het toch mogelijk zijn een stuk voor het NON blog te schrijven, dacht ik en meldde mij weken geleden aan.
Nu het zover is , tja, ga ik toch even achter mijn oren krabben en heb lichte twijfels over mijn besluit.
Mezelf goed toespreken wil weleens helpen, in dit geval lukt het matig. Nachtje slapen dan – nou neen, het werden er twee, drie –
Kom op – let’s do it!
en zo ging het maar door.

Tot er een vriendin op bezoek kwam, voor mijn boekenkast ging staan en wat boeken koos die ze wilde lenen. Zij vond dat er nogal wat stond en wees enkele aan die zij een keer in de tuin zittend van de zon genietend in de zomer bij mij wil gaan lezen.
Ik kreeg zelfs een opdracht om 'Als hij maar gelukkig is' van Robin Norwood over de 2 verschillende liefdesbenamingen te lezen en deze dan samen te bespreken. Ik ging dus na haar vertrek zitten en heb op blz. 63 over de slimme Grieken gelezen, over de liefde en het onderscheid tussen Eros en Agape.

Eros – allesverterend, wanhopig verlangen naar de geliefde, die als ‚anders’, mysterieus en ongrijpbaar gezien wordt. De diepte van de liefde wordt afgemeten aan de intensiteit van de geobserdeerdheid met de geliefde. Er is weinig tijd of aandacht voor andere interessen of bezigheden, omdat er zoveel energie gestoken wordt in de herinnering aan vorige ontmoetingen of fantasiën over een komend weerzien. Er moeten vaak grote hindernissen overwonnen worden en op die manier is er een element van lijden in ware liefde. Nog een aanwijzing voor de diepte van de liefde is de bereidheid om ter wille van de relatie pijn en ontberingen te verduren. Gevoelens van opwinding, vervoering, angst, spanning, geheimzinnigheid, verlangen en dramatiek zijn met deze ware liefde verbonden.

Agape: echte liefde is een diepgevoelde verbondenheid tussen twee mensen die veel om elkaar geven en die daar een hoge mate van betrokkenheid bij hebben. Deze mensen delen veel fundamentele waarden, interessen en doelstellingen, en verdragen in goede harmonie de punten waarop zij van elkaar verschillen. De diepte van hun liefde wordt afgemeten aan hun wederzijds vertrouwen en het respect dat zij voor elkaar voelen. Hun relatie laat elk van hen ruimte om zich in de wereld expressiever, creatiever en productiever op te stellen. Zij beleven veel vreugde aan gezamenlijk gedeelde ervaringen uit zowel het heden als verleden en ook aan die welke hun nog te wachten staan. Elk van hen ziet de ander als zijn of haar dierbaarste en meest geliefde vriend. Nog een maatstaf voor de diepte van hun liefde is de bereidheid om in alle eerlijkheid naar zichzelf te kijken ter wille van de groei van de relatie en de verdieping van de intimiteit. Met echte liefde worden gevoelens van sereniteit, zekerheid, toewijding, kamaraadschap, wederzijdse steun en troost geassocieerd.

Uiteraard is dit maar een deel, in het boek wordt een link gelegd naar het leven vandaag de dag.De maatschappij waarin wij leven en de alomtegenwoordige media die ons bewustzijn bespelen halen deze twee soorten liefde steeds door elkaar.
Op talloze manieren wordt ons beloofd dat een hartstochtelijke relatie (eros) ons voldoening en diepe bevrediging (agape) zal brengen. Men impliceert feitelijk dat wanneer de passie maar groot genoeg is, het wel goed zit.
Hier gaat het dan over de liefde maar het is op elk gebied van het leven wel een spanningsveld te vinden, definities die de één zo en de ander anders hanteert.
Het zet mij wel aan het denken, heb nu zin om het opnieuw te lezen en met ‚de aanstichtster’ van gedachten te wisselen. (mocht je het na het lezen van deze blog willen lenen of erover willen praten - laat maar weten)

Enthousiaste groet,
Gerda Bross
To connect people
06-45470040

Foutje bedankt!

2010-03-27T17:44:00.000+01:00

Ik bedoel natuurlijk Chauvinistisch!

Hans Jongmans

Voorjaar in NL, wat wil je nog meer?!

2010-03-27T17:26:00.002+01:00

Vandaag onze caravan neergezet op Camping Geversduin in Castricum. We hebben voor het eerst een half seizoensplaats en hopen veel van de komende weekenden daar door te brengen. We hadden direct een vakantiegevoel; het buiten zijn, de vogels die fluiten, de rust.

Er komt een mooie lente en een warme zomer aan is mij gisteren beloofd. Er komen van de zomer zelfs dagen met waarden boven de 38 graden Celsius. Een collega van mij kent een ‘mannetje’ die dit soort dingen altijd heel goed kan voorspellen. Hij heeft ook de afgelopen strenge winter voorspeld en gaf ook te kennen dat er geen Elfstedentocht zou komen. Nou, dat heeft hij in ieder geval goed gehad!

Ik geloof altijd graag in dit soort voorspellingen. Zeker als het voorspellingen zijn die in mijn straatje passen, anders vind ik het maar zweverige onzin. Maar dit past goed in mijn straatje en dus geloof ik erin. Je mag me er aan houden en mij de schuld geven als het onverhoopt toch een slechte zomer wordt. Dan speel ik het weer door naar het mannetje van mijn collega.

Wat hebben we toch een geluk in Nederland dat we zo’n duidelijke overgang hebben van de seizoenen. We klagen wel over de regen in de herfst en de vele sneeuw die we van de winter hebben gehad, maar kijk ons toch eens genieten van de ontluikende knoppen aan de bomen en de zon die zijn best doet om door de wolken heen te breken. Naar mijn idee zouden we er veel minder van genieten als we altijd maar hetzelfde weer zouden hebben. Altijd maar een blauwe lucht, altijd maar zon. Lijkt me zo saai. Nog maar niet te denken aan altijd maar sneeuw en kou. Brrrr! Nee, juist de afwisseling maakt dat we van ieder jaargetijde bewust genieten.

Maar de lente vind ik het mooist. Dieren die beginnen te nestellen, de mensen worden vrolijker. We vieren ‘rokjesdag’( Martin Bril bedankt!) en doorstaan de eerste koude halfbewolkte maartdagen om maar op het terras te kunnen zitten. Ik krijg ook altijd spontaan zin in bier als de dagen lengen. Geen idee wat dat is. Ik ben helemaal niet zo’n bierdrinker, maar als het voorjaar begint komt deze behoefte spontaan opzetten. Vooral witbier. Ik kijk er de rest van het jaar niet naar om, maar bij de lente hoort voor mij witbier.

Wat voor mij ook een echt lenteding is, is mijn auto poetsen. Het hele jaar komt er geen spons of poetsdoek aan te pas, maar in de lente vind ik het opeens nodig om hem eens grondig te soppen. Ieder jaar komt in het voorjaar dezelfde prikkel opzetten en daar geef ik me dan lekker aan over. Das bij mij overigens altijd een eenmalige exercitie hoor, daarna is de poetszin weer helemaal verdwenen. In de zomer wordt hij toch weer stoffig, in het najaar regent hij vanzelf weer schoon en in de winter komt er toch weer allemaal viezigheid van de weg op, waardoor dit ritueel dan allemaal verspilde moeite is. Nee, een keer is mooi, je moet de dingen niet overdrijven.

Van wikipedia leer ik dat de lente astronomisch gezien begint als de dag en de nacht even lang zijn en dat dit plaatsvindt ergens tussen 18 en 21 maart. Dit noemen we equinox (Latijn: aequinoctium gelijke nacht) of nachtevening. Een equinox is het tijdstip waarop de zon loodrecht boven de evenaar staat, of anders gezegd, als de zon door het lentepunt gaat. Bij de equinox is de lengte van dag en nacht overal op aarde ruwweg gelijk en komt de zon precies in het oosten op.

Voor mij is lente in Nederland een echt geschenk. Nu heb ik nog nooit in een ander land lente meegemaakt, maar ik stel me zo voor dat het nergens fijner lente vieren is dan in onze polders en uiterwaarden of aan onze kust. Chovinistisch? Ja, uiteraard! Maar volgens mij zijn velen het met mij eens.

Voorjaar in NL;wat wil je nog meer?!

Hans Jongmans
trainer/coach
GrowNjoy, maar een bewuste keuze

Over het logo

2010-02-09T22:45:00.008+01:00

Je handtekening; een signatuur zoals niemand anders het exact kan nadoen. De unieke lijnvoering vertelt iets over de auteur, diens naam is geëvolueerd tot een even onleesbaar als onmiskenbaar eigen ‘merk’. Zo is ook een logo te definiëren: de handtekening van een bedrijf of instelling, dat direct herkenning oproept en waarmee het bedrijf al zijn publiekelijke manifestaties ondertekent.

Affiche-ontwerper Anthon Beeke schreef in zijn boek ‘Dutch posters 1960-1996’: “Het beeld van een goed affiche laat zich lezen als een logo. Het onderscheidt zich van een alledaagse omgeving”. Laat ik die stelling maar eens omdraaien en dat testen op houdbaarheid: een effectief logo heeft een bijna afficherende werking; het pakt, intrigeert, boeit en blijft je bij. En dat, terwijl je in veel gevallen achteraf niet eens kan terughalen hoe het er precies uitziet. Maar een goed logo gaat een langdurige relatie aan met zijn publiek: waar een affiche zijn visuele slag moet slaan in de beperkte tijd dat het het straatbeeld verlevendigt en dan plaats maakt voor een ander, werkt het logo gedurende lange tijd actief en op positieve wijze op de beschouwer in. Het verwerft zich een rotsvaste positie in het collectieve visuele geheugen, het nestelt zich in ons onderbewustzijn.

Een goed logo bereikt die status in stadia, niet direct. In enkele gevallen is een logo zelfs verankerd in een visuele traditie van eeuwen: de slang uit het oude wapen van de familie Visconti, de bestuurders van stadsstaat Milaan in de 14de eeuw, vond zijn weg naar het beeldmerk van het Milanese automerk Alfa Romeo en heeft zich daar voorgoed genesteld, tezamen met het kruis-embleem van de eerste Lombardische kruisvaarders, die in 1095 vanuit de regio Milaan vertrokken naar het Heilige Land. Het logo vertelt zijn eigen verhaal én dat van het bedrijf dat het representeert. Wanneer het een inhoudelijke basis ontbeert, loopt het gevaar om al na korte tijd glans en werking te verliezen.

Anders wordt het, wanneer een visueel-inhoudelijke slag wordt gemaakt, een visuele vertaling die niet direct al zijn geheimen prijsgeeft. “Duik in mijn wereld vol aroma’s, waaraan ik je alvast laat ruiken!”, zo daagt het logo de beschouwer uit. In die zin kan een logo, behalve met een affiche, ook wel worden vergeleken met een boekomslag. Temidden van de veelheid aan boeken die uitnodigen vanuit de schappen van boekhandel of bibliotheek, daagt een effectief omslag ertoe uit om het boek ter hand te nemen, het open te slaan, zich erin te verdiepen, nieuwsgierig gemaakt door die sterke eerste visuele indruk die iets verklapt over de inhoud maar nog voldoende te raden overlaat. Balans is het toverwoord: de balans tussen verhullen en prijsgeven, tussen esthetiek en inhoud, tussen ontwerper en cliënt ook. Een gezamenlijke proces brengt die twee partijen tot een optimaal logo, sterk en compleet, waarvan iets weggehaald noch iets aan toegevoegd kan worden. Of, om met Michelangelo te spreken: "Schoonheid ontstaat door de zuivering van overtolligheden". Zo luidde zijn visie op het scheppende proces en hij lanceerde daarmee een stelling van oneindige houdbaarheid.

Jochem Oor
Impulsar grafisch ontwerpers
www.impulsar.nl

Kus de kikker!

2010-01-12T14:54:00.004+01:00

Er was eens…..in een land hier ver vandaan woonde een hele mooie prinses. Op een goede dag kuste zij een kikker, de kikker bleek de prins op het witte paard en de rest is geschiedenis. Haar dromen werden werkelijkheid, haar behoeftes werden vervuld, kortom, succes all-the-way. Het is eigenlijk wat we onszelf wensen, een bedrijf als in een sprookje. Wel één met een happy ending natuurlijk, want op gemene stiefmoeders, giftige appels, dodelijke draken en ander leed zitten we niet te wachten. Wel op die ene, speciale kikker, maar waar vinden we die? Lastig lastig…

Toen ik afgelopen maandag Hallo2010! bezocht, zag ik het meteen: een hok vol met kikkers. Grote kikkers, kleine kikkers, mooie en lelijke, in pak met strop of juist heel hip zónder, brulkikkers en hele zachte kwakertjes. Als prinses ‘in disguise’ tuur ik door samengeknepen ogen naar zo’n bont vijvergezelschap en probeer te bedenken welke kikker een prins zou blijken te zijn. Onze echte prinses had dat probleem kennelijk niet, er zat er maar een op haar lelieblad, tja, dat is haast te makkelijk. Maar ik, en u ook, hebben dat voordeel niet en het valt helemaal niet mee om een keuze te maken tussen al die springende types. Welke kikker gaat u de gouden bergen brengen, uw (bedrijfs) behoeftes en wensen vervullen?

Het is helder: er moet een manier zijn om het kikkertje met het juiste potentieel te vinden. Het is eigenlijk heel eenvoudig: gedraag je als een reiger! Neem grote stappen, kijk kritisch rond en wacht even af. De bange kwakers en de grote kwakers zonder boodschap maken nu dat ze wegkomen. Bekijk wat er overblijft en ga voor de lekkerste! In menselijk gedrag komt dat neer op het scannen van de grote lijnen, niet te lang in gesprek blijven met iemand waar jij niet interessant voor bent en vice versa en maak je keuze. Ga daarna gepassioneerd in gesprek et voilà, iets moois is geboren.

Ondanks mijn ‘reiger-strategie’ viel het mij niet mee, die maandag. Het waren er wel heel veel en ik zag weinig prinsen in spé. Ik heb daarom bedacht dat ik dit jaar meer aandacht ga geven aan de wat kleinere kikkervijvers….de kans dat je daar je prins tegen komt, is aanzienlijk groter. Neem nou ons NON, een helder kwaliteitswatertje vol met prinsjes en prinsesjes, wachtend om uw bedrijfswens te vervullen, te complementeren en sámen te gaan voor die gouden bergen.

Moraal van dit verhaal: zoek het eens in de buurt, heel dicht in de buurt. Ga voor de kleine vijver en vind de kikker die eígenlijk een prins is. Maar pas op, houdt de ogen open. Sommige kikkers blijken echte kikkers!

Ester Leibbrand
www.enter@work.nl

Dag 2009, Hallo 2010

2009-12-14T22:20:00.003+01:00

Aan mij de eer om het laatste NoN Blog van 2009 te schrijven. En wat was het een bewogen jaar, hè mensen! En ziet, de 9 hiervoor geschreven woorden zijn mijn terugblik op 2009. Focus op 2010 allemaal!

In het komende jaar gaat het allemaal goed komen. De eerste aanwijzingen worden ons nu eind 2009 al gegeven. De Sint & Piet dagen waren weer goed voor een 20% omzetstijging, ING betaalt 5 miljard terug, Camiel (Eurlings) gooit onze wegen open, AZ heeft Advocaat en de restaurants in Alkmaar en omstreken zijn met Kerst weer uitermate goed gevuld….

Alle gekheid op een stokje, wij ondernemers doen er goed aan om 2010 zeer positief te benaderen en er met volle kracht tegen aan te gaan. Volg het voorbeeld van de grote bedrijven, zij staan niet stil. Ontwikkel nieuwe ideeën, zet dat nieuwe product in de markt en investeer in mensen. Wees wel voorbereid; is uw bedrijf klaar voor grote, snelle of nieuwe stappen? Misschien wel verstandig om nog even extra in te zoomen op uw eigen organisatie, want een quickscan = quickwin!

En bij die drive van “ervoor gaan!” hoort actief gebruik maken van de middelen netwerken en social media.

Het is mooi om te zien dat we op zeer korte termijn ons 100e NoN lid mogen verwelkomen. Het NoN staat ook in het komende jaar niet stil; Veel goede events, inloopborrels en we blijven verder werken aan groei plus diversiteit van ons netwerk. Naast zichtbaar zijn tijdens events is het aan U om ervoor te zorgen, dat uw NoN netwerk voor u gaat werken. …
Heeft u vragen, wilt u een objectieve mening over een onderwerp uit uw eigen organisatie, wilt u vrijblijvend sparren over specifieke zaken? Dan moet u nét het NoN lidmaatschap te gelde maken.

Daar zijn ook diverse middelen voor ingericht. Al geruime tijd bestaat de NoN linkedingroep. Veel leden hebben zich wel aangemeld, echter de activiteit kan velen malen hoger. Ik besef het is nieuw, het is online en open. Maar de toekomst staat in het teken van deze social media.

Zo is er Twitter, ik was een twitterscepsis, zag het nut er niet van…. Toch een account aangemaakt en na een 3 actieve weken moet ik constateren dat ik een ongekende googleranking krijg op mijn(wereldwijd) erg veel voorkomende naam… for free.
Dat geldt ook voor bloggen en Linkedin, perfecte platforms om uw bedrijf, persoon en uw producten te promoten.

Combineer offline netwerken met online netwerken, houdt uw profiel en uw website up to date.(Mogelijke) Klanten houden alles in de gaten en worden zo getriggerd om net U te benaderen!

Food for thought zo voor de Kerstdagen …. Ik wens jullie allen fijne familiedagen en een spetterend begin van 2010.

Geoffrey Smith
www.pi-m.nl

Je kop in het zand?

2009-11-04T07:13:00.002+01:00

Je kop in het zand?

Ik hoorde in de afgelopen week een krot gesprekje tussen een reporter en een willekeurige vrouw op televisie. De reporter vroeg aan de vrouw hoe zij dacht over de dreiging van de mexicaanse griep. Zij antwoordde “ik weet er weinig van en ik wil er ook niets over weten”.
Een typisch geval van je kop in het zand steken. Wij mensen hebben van nature de neiging om onze ogen dicht te houden in de hoop dat onze problemen weg zijn als we ze weer open doen.
Een dergelijke handelwijze kan voor ondernemers echter verregaande gevolgen hebben.
Het faillissement van een klant is een van de belangrijkste oorzaken voor een faillissement. Veel kleine ondernemers hebben 1 of 2 grote klanten naast andere kleinere klanten. Als een van de grootste klanten dan eens achterblijft met betalen, komen de moeilijkheden.
Uit onderzoek is gebleken dat 65% van de kleinere ondernemers wel eens in ernstige financiële problemen is gekomen door het uitblijven van een betaling. Met ernstig wordt hier bedoeld dat het nog maar de vraag was of het bedrijf wel kon voortbestaan.
Als een klant de rekening niet betaalt, kan een ondernemer in geldproblemen komen. Hij of zij kan dan zelf ook de rekeningen aan anderen niet betalen en zo ontstaat als het ware een kettingreaktie.
Uit eerder genoemd onderzoek is tevens gebleken dat 40% van de faillissemen-ten onnodig was geweest als de ondernemer beter op zijn of haar debiteurenbe-heer had gelet. Debiteurenbeheer is niet de enige sleutel tot succes, maar wel een belangrijke.
Natuurlijk moet je in tijden als deze nieuwe markten proberen te zoeken en proberen goedkoper te opereren, maar je moet als ondernemer vooral je betalingsverkeer in de gaten houden.
Enkele tips; 1. Houd de betalingen bij
2. Laat klanten zoveel mogelijk vooruit of kontant betalen.
3. Stel steeds opnieuw vast of iemand kredietwaardig is.
4. Onderneem snel aktie bij betalingsachterstand.

Richard Steunebrink

Passie voor creëren

2009-09-24T15:45:00.000+02:00

Al zo lang ik mij kan herinneren, wil ik creëren. Voor mijn verjaardagen vroeg ik steevast om potloden, stiften en knutselmateriaal. Boeken over Arendsoog en speelgoedautootjes verdwenen ongebruikt in grote bakken. Ik heb die bakken nog steeds en de inhoud doet me tot op de dag van vandaag niets.

Er rees bij mijn ouders nogal wat twijfel over mijn toekomst, toen ik aangaf naar de kunstacademie te willen. Wat ik daar precies wilde gaan doen, wist ik ook niet. Maar mijn gevoel gaf aan dat daar iets op mij wachtte. Met een dikke map vol eigen creaties meldde ik me aan bij de toelatingscommissie. Die was vervolgens zo overdonderd door mijn overtuigingskracht dat ik werd toegelaten tot de grafisch afdeling.

Zonder vooropleiding manoeuvreerde ik me door de opleiding. Dolgelukkig met alle ‘vrije’ opdrachten, maar ook bloednerveus voor de beoordelingsronden. Ik werd gedreven door de passie van het creëren, maar merkte ook dat je daar niet wegkwam met in het wilde weg dingen maken. Uiteindelijk kon ik mijn scheppingsdrang ‘trechteren’ tot iets waar de wereld - lees: klant - op zat te wachten.

Sinds enige tijd ben ik voor mezelf begonnen en werk ik met zeer veel plezier en passie aan opdrachten van mijn klanten. Om niet al mijn tijd te besteden aan de goede gang van zaken van een ander, besloot ik om iets te gaan doen waar ik mijn eigen ei volledig in kwijt kan: fotografie. Met een groep gevorderde amateurs hebben we een fotografieclub opgericht, waarmee we onszelf naar een hoger niveau van fotografie willen tillen. Die hobby leidde op een gegeven moment tot de vraag of ik mee wilde doen aan een expositie tijdens de Kunst10Daagse. ‘Natuurlijk’ riep ik vlot. Meteen gevolgd door de vraag: ‘Waarmee dan?’. Ik heb een hoop mooie plaatjes geschoten, maar of anderen daar nu op zitten te wachten?

Uiteindelijk heb ik besloten om fotografie te exposeren die heel toegankelijk is: natuurfotografie. Dat steekt mooi af bij mijn mede-exposant die gekozen heeft voor straat- en portretfotografie. Alleen, nu alle beelden bij de drukker liggen, rijst bij mij toch af en toe de vraag of ze wel mooi en aansprekelijk genoeg zijn. Zelf ben ik zeer tevreden. Maar het is zo lastig om iets dat je zelf hebt gemaakt met een heleboel passie, los te laten en aan de wereld te tonen. Het voelt een beetje als de beoordelingsronden op de kunstacademie…

En toch zet ik door. Want ik wil blijven creëren; ook voor anderen.

Martijn Wokke

De uitdaging van mijn eerste boek!

2009-08-26T11:11:00.002+02:00

Soms komt iemand op het idee om een eigen boek te schrijven. Bij mij ging dat anders. De uitgever Peter Bosman van Publimix, benaderde mij om een boek te schrijven. Eigenlijk een beetje de omgekeerde wereld.
De reden dat Peter mij vroeg is eigenlijk snel verklaarbaar: hij wilde een praktisch boek dat geschreven is vanuit mijn eigen ervaringen in mijn bedrijven Alfa Personeelsadvies en Alfa Resultaatsessies.
Nadat ik weer met beide benen op de grond stond, kwamen de twijfels; kan ik het wel? Op zich geen gekke vraag voor iemand die liever praat dan schrijft… Is het leuk om te doen, of gaat het een last worden? En aan de andere kant wat heb ik te verliezen? Dus hebben we in december 2007 het auteurscontract ondertekend en in januari 2008 ben ik begonnen met schrijven.

Ik had ingeschat dat het veel tijd zou vragen en dat bleek ook zo te zijn. Uiteindelijk heb ik ruim 10 maanden nodig gehad voor de eerste tekstversie. Die is geredigeerd. Daarna deed ik weer een bewerkingsronde. Opnieuw redactie en vervolgens zijn de laatste wetswijzigingen per 1 januari jl. toegevoegd. Het was voor mij als auteur leuk nauw betrokken te zijn bij de opmaak en vormgeving. Ook tijdens dat productieproces heb ik nog puntjes op de i gezet. Zo werd mijn eerste boek werkelijkheid.

Even kort over de inhoud: AANNEMEN! Het handboek voor werving en selectie van uw personeel. Het is ogenschijnlijk een onverwacht moment voor de lancering van zo'n boek. Want wie neemt er nu nog personeel aan? Toch is dit een juist moment. Omdat er duidelijk behoefte is, juist in deze tijd, aan een praktische handleiding voor iedereen die met aannemen van personeel te maken heeft.

Nu kan ik uit eigen ervaring zeggen, het is ècht veel werk en zeker de moeite waard om een boek te schrijven.

Met enthousiaste groet, Esther Boekel

Avontuur

2009-06-24T12:47:00.003+02:00

Onze oudste zoon, Elía, had onlangs afgesproken bij een vriend, van zijn klas. Ik zette hem daar af en terwijl ik de auto instapte, zag ik hen alweer uitrukken, gewapend met allerlei bouwmaterialen. “We gaan naar de hut!” kreeg ik op need-to-know-basis medegedeeld en weg waren ze, beladen met de bouwmaterialen.

Wildenthousiast kwam hij drie uur later weer thuis. Zó leuk, zei hij, was het nog nooit geweest. Er hadden zich later nog drie jongens van de klas bij het gezelschap gevoegd en na rijp beraad had de club besloten om daar, bij de hut, een avonturenfilm te gaan maken. Met elkaar werden de rollen verdeeld: één van de jongens was hoofdrolspeler, een andere koos de locaties, Elía was regisseur. Waar ging de avonturenfilm over? “We waren ontdekkingsreizigers, op zoek naar een schat!”

Ik weet nog dat ik jaren geleden naar de bioscoop ging om “Indiana Jones and the temple of doom” te gaan kijken. Wel eens gezien? Ik was een jaar of twaalf en keek er toen ademloos naar, vanaf het puntje van mijn stoel. Of neem de Odyssee van Homeros, of andere verhalen, gestoeld op de vaak toegepaste format van de ‘cyclus van de held’. De held-in-spé is daarin in beginsel onwetend van zijn roeping, maar een mentor herkent die roeping, wijst hem/haar daarop en helpt op weg om datgene te doen wat alleen híj of zíj, de held, kan waarmaken. Steeds weer komt de held in de problemen, maar komt er steeds weer bovenop, wordt de situatie toch weer meester. De veertiende-eeuwse Italiaanse schrijver Dante Alighieri is zowel ‘auctor’ (schrijver) als ‘actor’ (acteur) van zijn bekende meesterwerk ‘La divina commedia’, waarin hij als hoofdpersoon een lange weg aflegt via een proces van loutering, naar zijn uiteindelijke doel. (de term ‘commedia’ is hier een literaire classificering, niet verwijzend naar een komisch verhaal, maar naar een geschiedenis met goede afloop, in tegenstelling tot een ‘tragedie’, een verhaal met verkeerde afloop). Fantastisch, metaforisch; klopt. En toch kunnen we de metaforen doortrekken en toepassen op het dagelijks leven en niet in de laatste plaats ook op het ondernemerschap.

Een eigen onderneming; ik ervaar het heel sterk als een groot en spannend avontuur, een ontdekkingsreis. Het halen van het gestelde doel is de drijvende factor, maar niet minder belangrijk is het onderweg zijn: genieten van het steeds afwisselende landschap onderweg; dan weer hoge rotswanden, dan weer adembenemende vérgezichten. Af en toe stoppen om uit te stappen en nieuw terrein te verkennen. Natuurlijk, soms is de weg bochtig of oneffen, of er zijn werkzaamheden die zorgen voor vertraging: er duiken tegenslagen op. Soms voert de weg door een lange tunnel of er is een omleiding. Maar, zoals bij een opmerkelijk en essentieel ingrediënt van de ‘cyclus van de held’: gedurende de reis duiken steeds precies op het juiste moment de juiste mensen op die je verder op weg helpen, vanuit hun eigen specifieke talenten, inzichten en ervaringen. Ook dat is een hoofdbestanddeel van een mooi avontuur: onderweg nieuwe en interessante mensen leren kennen, met wie je ervaringen uitwisselt en met wie je een vruchtbare dialoog aangaat. Een gezonde nieuwsgierigheid koesteren naar hun wereld.

Bij het NON gaan we met elkaar het avontuur aan en gezamenlijk op zoek naar de schat, zoals in de ‘cyclus van de held’. Alleen: hier heb ik niet te maken met acteurs, die een rol spelen, of met fictieve karakters uit een boek, onzichtbaar wanneer het boek wordt dichtgeslagen en in de kast geplaatst. Hier heb ik van doen met échte mensen, die zichzelf durven zijn en midden in het leven staan. Ook wij komen bij elkaar met meegebrachte bouwmaterialen, bouwen met elkaar aan een stevige ‘hut’, uitgaande van ieders heel eigen, specifieke inbreng en talent.

In elk geval begrijp ik hoe Elía zich voelde, toen hij zo enthousiast thuiskwam die middag!

Jochem Oor
http://www.impulsar.nl

Recepten voor de hersenpan

2009-06-08T13:39:00.004+02:00

Hoera, ik mag een NON-blog schrijven?!
Daar ben je snel mee klaar, NON staat voor ontkenning, voor niets. Lege ruimte, leeg hoofd.
Hé, daar liggen mogelijkheden. Sommige lege ruimtes schreeuwen om vulling, om inhoud. Dat zoiets kan lukken bewijst het huidige NON. Niets wordt toenemend iets, iets meer, véél meer. Afgelopen vrijdag op de maandelijkse borrel vulden veel NON-leden de aanvankelijk nog lege ruimte van de Vestibule. Diverse NON-ers bleven wat eten. Aan onze tafel kreeg ik het idee voor deze blog. Misschien herken je iets.

Stel je voor:
Onverwacht komt er bezoek, leuk…….drink wat, blijf eten. Of je komt zelf thuis, hebt geen boodschappen gedaan, winkels zijn al dicht. Buitenshuis eten is geen optie, je wilt toch iets aardigs op tafel brengen. Typisch situaties die uitdagen tot, wat ik noem, handycap-koken. Iets maken dus met de dingen die je (nog) in huis hebt. De voorraadkasten worden bekeken. Koelkast en vriezer gaan een paar keer open en dicht. Twijfel slaat toe. Goed beschouwd is er zo veel, maar inspiratie ontbreekt? En dan gebeurt het, een vonk slaat over, je brein gaat aan het werk. Het resultaat geeft een goed gevoel, soms vergeet je het nooit meer. Omdat samen aan tafel méér inhoud kreeg dan ‘alleen maar even iets eten’.

Basisingrediënten* - Vrijheid in denken (altijd in ongelimiteerde hoeveelheid)
- Luisterende oren
- Oogcontact
- Belangstelling
- Spiritualiteit
- Ruimte voor risico
- Kwetsbaarheid
- Gekke ideeën
- Dwaze gedachten
- Lachen
- Geloof in jezelf
- Doorzettingsvermogen
- Geloof in resultaat

Onmisbaar:
- hersenpan zonder gaten - vuur van inspiratie - stimulansen om te roeren

Naar behoefte toevoegen*:
- tuitende lippen
- zachte wangen
- scherpe tong
- opbouwende kritiek
- uitdagende tekst
- prikkelende opmerkingen

*hoeveelheden naar eigen smaak

Vermijden:
- vooroordeel
- negativiteit

Aan het werk:
iets maken met hetgeen jíj in huis hebt. Pure chemie in je hersenpan. Interactie tussen ingrediënten. Voor de één een uitdaging, de ander volgt intuïtie of start heel precies en weloverwogen. Altijd een zaak van zien, ruiken, voelen, proeven en lef. Gewoon dóen!
Je twijfelt? Je realiseert je dat je iets niet weet? Zodra je het opzoekt of vraagt, betreed je de ruimte van bewuste onbekwaamheid. Geef jezelf dáár de ruimte om te oefenen, mislukken mag. Want na korte of (veel) langere tijd gaat het vanzelf goed, dat geeft plezier. Je wordt je dat zeer bewust, je komt in de ruimte van onbewuste bekwaamheid. Je kunt het zelfs zo goed dat je al doende in een staat van flow komt. Zo’n piekervaring is de grootste beloning voor jezelf, iets om te delen met anderen. Oók dáár is het NON toch voor?

Anjo Brombacher
“bedenkt wel eens wat- en méér”
http://www.linkedin.nl/brombacher
email: brombacher@brombacher.nl

De geboorte van het NON blog

2009-05-18T15:29:00.003+02:00

Netwerken gaat over delen. Delen van kennis, informatie en ervaringen. Het NON is volop in beweging en we streven ernaar
om ook los van de evenementen een interactieve club te zijn.

Wat prachtig dat we de beschikking hebben over nieuwe media zoals Linked in, Twitter en last but not least Blogspot.

Eerste NON blog
Als afgevaardigde van de commissie PR en Sponsoring heb ik de eer om het eerste blog te schrijven, de bedoeling is dat ik daarna 'de pen' doorgeef aan een ander NON lid. Op deze manier hopen we een maandelijkse collumn te creeren met steeds weer wisselende onderwerpen.

Wat betekent netwerken voor mij?
Als zelfstandig ondernemer zwem ik regelmatig in het diepe, ik ploeter vaak door lastige kwesties en heb de neiging het wiel iedere keer opnieuw uit te vinden. 'Zelfstandig' lijkt dan soms verdacht veel op 'alleen'.

Netwerken is de ideale manier om een kring van andere ondernemers om je heen te verzamelen waar je regelmatig contact mee hebt en waar je af en toe eens even mee kunt sparren, die je advies kunt vragen en die jij ook eens een handje kunt helpen. Voor mij is het NON daarom een plek waar ik herkenning vind en waar ik mij wel zelfstandig maar niet alleen voel.

Persoonlijk contact wordt trouwens in deze tijd ook weer heel belangrijk. In tegenstelling tot de afgelopen jaren waar we een beetje doorschoten in het digitale tijdperk met online klaslokalen, videoconferenties en digitaal netwerken. Gelukkig, want ik hield mijn hart al vast voor de komende generatie, zag ze alleen nog maar communiceren via SMS, Hyves, MSN en Twitter. Balans is altijd weer het toverwoord en die keert langzamerhand terug. De goede opkomst op de NON evenementen is daar een goed voorbeeld van.

Een relatie met je klant
Dit geldt niet alleen voor netwerken en privé contacten, maar zeker ook in de contacten met onze klanten. Zie de band met je klant eens als een gewone relatie. Mensen hebben tegenwoordig sowieso minder langdurige relaties, laat staan dat ze die aangaan met zoiets onpersoonlijks als een onderneming. Wil je klanten desondanks verleiden tot een hechte band met jouw bedrijf? Zet dan in op ouderwetse waarden als goede kwaliteit, uitstekende service en bovenal op het leveren van een goed gevoel door ‘goede mensen’. Want daar is de klant het meest gevoelig voor: hij wil weten dat er échte mensen schuilgaan achter het bedrijf, en daar vervolgens een relatie mee aangaan*.

Tot slot wil ik nog één van mijn lijfspreuken met jullie delen, hij komt van Loesje:

"Waarom moeilijk doen als het samen kan"

Met deze woorden geef ik 'de pen' door aan Anjo Brombacher voor de blog van Juni

Tot NON!
Suzanne Glorie
http://www.ffective.nl/

* bron: marketing international