Passie voor creëren

Al zo lang ik mij kan herinneren, wil ik creëren. Voor mijn verjaardagen vroeg ik steevast om potloden, stiften en knutselmateriaal. Boeken over Arendsoog en speelgoedautootjes verdwenen ongebruikt in grote bakken. Ik heb die bakken nog steeds en de inhoud doet me tot op de dag van vandaag niets.

Er rees bij mijn ouders nogal wat twijfel over mijn toekomst, toen ik aangaf naar de kunstacademie te willen. Wat ik daar precies wilde gaan doen, wist ik ook niet. Maar mijn gevoel gaf aan dat daar iets op mij wachtte. Met een dikke map vol eigen creaties meldde ik me aan bij de toelatingscommissie. Die was vervolgens zo overdonderd door mijn overtuigingskracht dat ik werd toegelaten tot de grafisch afdeling.

Zonder vooropleiding manoeuvreerde ik me door de opleiding. Dolgelukkig met alle ‘vrije’ opdrachten, maar ook bloednerveus voor de beoordelingsronden. Ik werd gedreven door de passie van het creëren, maar merkte ook dat je daar niet wegkwam met in het wilde weg dingen maken. Uiteindelijk kon ik mijn scheppingsdrang ‘trechteren’ tot iets waar de wereld - lees: klant - op zat te wachten.

Sinds enige tijd ben ik voor mezelf begonnen en werk ik met zeer veel plezier en passie aan opdrachten van mijn klanten. Om niet al mijn tijd te besteden aan de goede gang van zaken van een ander, besloot ik om iets te gaan doen waar ik mijn eigen ei volledig in kwijt kan: fotografie. Met een groep gevorderde amateurs hebben we een fotografieclub opgericht, waarmee we onszelf naar een hoger niveau van fotografie willen tillen. Die hobby leidde op een gegeven moment tot de vraag of ik mee wilde doen aan een expositie tijdens de Kunst10Daagse. ‘Natuurlijk’ riep ik vlot. Meteen gevolgd door de vraag: ‘Waarmee dan?’. Ik heb een hoop mooie plaatjes geschoten, maar of anderen daar nu op zitten te wachten?

Uiteindelijk heb ik besloten om fotografie te exposeren die heel toegankelijk is: natuurfotografie. Dat steekt mooi af bij mijn mede-exposant die gekozen heeft voor straat- en portretfotografie. Alleen, nu alle beelden bij de drukker liggen, rijst bij mij toch af en toe de vraag of ze wel mooi en aansprekelijk genoeg zijn. Zelf ben ik zeer tevreden. Maar het is zo lastig om iets dat je zelf hebt gemaakt met een heleboel passie, los te laten en aan de wereld te tonen. Het voelt een beetje als de beoordelingsronden op de kunstacademie…

En toch zet ik door. Want ik wil blijven creëren; ook voor anderen.

Martijn Wokke