Avontuur

Onze oudste zoon, Elía, had onlangs afgesproken bij een vriend, van zijn klas. Ik zette hem daar af en terwijl ik de auto instapte, zag ik hen alweer uitrukken, gewapend met allerlei bouwmaterialen. “We gaan naar de hut!” kreeg ik op need-to-know-basis medegedeeld en weg waren ze, beladen met de bouwmaterialen.

Wildenthousiast kwam hij drie uur later weer thuis. Zó leuk, zei hij, was het nog nooit geweest. Er hadden zich later nog drie jongens van de klas bij het gezelschap gevoegd en na rijp beraad had de club besloten om daar, bij de hut, een avonturenfilm te gaan maken. Met elkaar werden de rollen verdeeld: één van de jongens was hoofdrolspeler, een andere koos de locaties, Elía was regisseur. Waar ging de avonturenfilm over? “We waren ontdekkingsreizigers, op zoek naar een schat!”

Ik weet nog dat ik jaren geleden naar de bioscoop ging om “Indiana Jones and the temple of doom” te gaan kijken. Wel eens gezien? Ik was een jaar of twaalf en keek er toen ademloos naar, vanaf het puntje van mijn stoel. Of neem de Odyssee van Homeros, of andere verhalen, gestoeld op de vaak toegepaste format van de ‘cyclus van de held’. De held-in-spé is daarin in beginsel onwetend van zijn roeping, maar een mentor herkent die roeping, wijst hem/haar daarop en helpt op weg om datgene te doen wat alleen híj of zíj, de held, kan waarmaken. Steeds weer komt de held in de problemen, maar komt er steeds weer bovenop, wordt de situatie toch weer meester. De veertiende-eeuwse Italiaanse schrijver Dante Alighieri is zowel ‘auctor’ (schrijver) als ‘actor’ (acteur) van zijn bekende meesterwerk ‘La divina commedia’, waarin hij als hoofdpersoon een lange weg aflegt via een proces van loutering, naar zijn uiteindelijke doel. (de term ‘commedia’ is hier een literaire classificering, niet verwijzend naar een komisch verhaal, maar naar een geschiedenis met goede afloop, in tegenstelling tot een ‘tragedie’, een verhaal met verkeerde afloop). Fantastisch, metaforisch; klopt. En toch kunnen we de metaforen doortrekken en toepassen op het dagelijks leven en niet in de laatste plaats ook op het ondernemerschap.

Een eigen onderneming; ik ervaar het heel sterk als een groot en spannend avontuur, een ontdekkingsreis. Het halen van het gestelde doel is de drijvende factor, maar niet minder belangrijk is het onderweg zijn: genieten van het steeds afwisselende landschap onderweg; dan weer hoge rotswanden, dan weer adembenemende vérgezichten. Af en toe stoppen om uit te stappen en nieuw terrein te verkennen. Natuurlijk, soms is de weg bochtig of oneffen, of er zijn werkzaamheden die zorgen voor vertraging: er duiken tegenslagen op. Soms voert de weg door een lange tunnel of er is een omleiding. Maar, zoals bij een opmerkelijk en essentieel ingrediënt van de ‘cyclus van de held’: gedurende de reis duiken steeds precies op het juiste moment de juiste mensen op die je verder op weg helpen, vanuit hun eigen specifieke talenten, inzichten en ervaringen. Ook dat is een hoofdbestanddeel van een mooi avontuur: onderweg nieuwe en interessante mensen leren kennen, met wie je ervaringen uitwisselt en met wie je een vruchtbare dialoog aangaat. Een gezonde nieuwsgierigheid koesteren naar hun wereld.

Bij het NON gaan we met elkaar het avontuur aan en gezamenlijk op zoek naar de schat, zoals in de ‘cyclus van de held’. Alleen: hier heb ik niet te maken met acteurs, die een rol spelen, of met fictieve karakters uit een boek, onzichtbaar wanneer het boek wordt dichtgeslagen en in de kast geplaatst. Hier heb ik van doen met échte mensen, die zichzelf durven zijn en midden in het leven staan. Ook wij komen bij elkaar met meegebrachte bouwmaterialen, bouwen met elkaar aan een stevige ‘hut’, uitgaande van ieders heel eigen, specifieke inbreng en talent.

In elk geval begrijp ik hoe Elía zich voelde, toen hij zo enthousiast thuiskwam die middag!

Jochem Oor
http://www.impulsar.nl

Recepten voor de hersenpan

Hoera, ik mag een NON-blog schrijven?!
Daar ben je snel mee klaar, NON staat voor ontkenning, voor niets. Lege ruimte, leeg hoofd.
Hé, daar liggen mogelijkheden. Sommige lege ruimtes schreeuwen om vulling, om inhoud. Dat zoiets kan lukken bewijst het huidige NON. Niets wordt toenemend iets, iets meer, véél meer. Afgelopen vrijdag op de maandelijkse borrel vulden veel NON-leden de aanvankelijk nog lege ruimte van de Vestibule. Diverse NON-ers bleven wat eten. Aan onze tafel kreeg ik het idee voor deze blog. Misschien herken je iets.

Stel je voor:
Onverwacht komt er bezoek, leuk…….drink wat, blijf eten. Of je komt zelf thuis, hebt geen boodschappen gedaan, winkels zijn al dicht. Buitenshuis eten is geen optie, je wilt toch iets aardigs op tafel brengen. Typisch situaties die uitdagen tot, wat ik noem, handycap-koken. Iets maken dus met de dingen die je (nog) in huis hebt. De voorraadkasten worden bekeken. Koelkast en vriezer gaan een paar keer open en dicht. Twijfel slaat toe. Goed beschouwd is er zo veel, maar inspiratie ontbreekt? En dan gebeurt het, een vonk slaat over, je brein gaat aan het werk. Het resultaat geeft een goed gevoel, soms vergeet je het nooit meer. Omdat samen aan tafel méér inhoud kreeg dan ‘alleen maar even iets eten’.

Basisingrediënten* - Vrijheid in denken (altijd in ongelimiteerde hoeveelheid)
- Luisterende oren
- Oogcontact
- Belangstelling
- Spiritualiteit
- Ruimte voor risico
- Kwetsbaarheid
- Gekke ideeën
- Dwaze gedachten
- Lachen
- Geloof in jezelf
- Doorzettingsvermogen
- Geloof in resultaat

Onmisbaar:
- hersenpan zonder gaten - vuur van inspiratie - stimulansen om te roeren

Naar behoefte toevoegen*:
- tuitende lippen
- zachte wangen
- scherpe tong
- opbouwende kritiek
- uitdagende tekst
- prikkelende opmerkingen

*hoeveelheden naar eigen smaak

Vermijden:
- vooroordeel
- negativiteit

Aan het werk:
iets maken met hetgeen jíj in huis hebt. Pure chemie in je hersenpan. Interactie tussen ingrediënten. Voor de één een uitdaging, de ander volgt intuïtie of start heel precies en weloverwogen. Altijd een zaak van zien, ruiken, voelen, proeven en lef. Gewoon dóen!
Je twijfelt? Je realiseert je dat je iets niet weet? Zodra je het opzoekt of vraagt, betreed je de ruimte van bewuste onbekwaamheid. Geef jezelf dáár de ruimte om te oefenen, mislukken mag. Want na korte of (veel) langere tijd gaat het vanzelf goed, dat geeft plezier. Je wordt je dat zeer bewust, je komt in de ruimte van onbewuste bekwaamheid. Je kunt het zelfs zo goed dat je al doende in een staat van flow komt. Zo’n piekervaring is de grootste beloning voor jezelf, iets om te delen met anderen. Oók dáár is het NON toch voor?

Anjo Brombacher
“bedenkt wel eens wat- en méér”
http://www.linkedin.nl/brombacher
email: brombacher@brombacher.nl