Aan mij de eer om het laatste NoN Blog van 2009 te schrijven. En wat was het een bewogen jaar, hè mensen! En ziet, de 9 hiervoor geschreven woorden zijn mijn terugblik op 2009. Focus op 2010 allemaal!
In het komende jaar gaat het allemaal goed komen. De eerste aanwijzingen worden ons nu eind 2009 al gegeven. De Sint & Piet dagen waren weer goed voor een 20% omzetstijging, ING betaalt 5 miljard terug, Camiel (Eurlings) gooit onze wegen open, AZ heeft Advocaat en de restaurants in Alkmaar en omstreken zijn met Kerst weer uitermate goed gevuld….
Alle gekheid op een stokje, wij ondernemers doen er goed aan om 2010 zeer positief te benaderen en er met volle kracht tegen aan te gaan. Volg het voorbeeld van de grote bedrijven, zij staan niet stil. Ontwikkel nieuwe ideeën, zet dat nieuwe product in de markt en investeer in mensen. Wees wel voorbereid; is uw bedrijf klaar voor grote, snelle of nieuwe stappen? Misschien wel verstandig om nog even extra in te zoomen op uw eigen organisatie, want een quickscan = quickwin!
En bij die drive van “ervoor gaan!” hoort actief gebruik maken van de middelen netwerken en social media.
Het is mooi om te zien dat we op zeer korte termijn ons 100e NoN lid mogen verwelkomen. Het NoN staat ook in het komende jaar niet stil; Veel goede events, inloopborrels en we blijven verder werken aan groei plus diversiteit van ons netwerk. Naast zichtbaar zijn tijdens events is het aan U om ervoor te zorgen, dat uw NoN netwerk voor u gaat werken. …
Heeft u vragen, wilt u een objectieve mening over een onderwerp uit uw eigen organisatie, wilt u vrijblijvend sparren over specifieke zaken? Dan moet u nét het NoN lidmaatschap te gelde maken.
Daar zijn ook diverse middelen voor ingericht. Al geruime tijd bestaat de NoN linkedingroep. Veel leden hebben zich wel aangemeld, echter de activiteit kan velen malen hoger. Ik besef het is nieuw, het is online en open. Maar de toekomst staat in het teken van deze social media.
Zo is er Twitter, ik was een twitterscepsis, zag het nut er niet van…. Toch een account aangemaakt en na een 3 actieve weken moet ik constateren dat ik een ongekende googleranking krijg op mijn(wereldwijd) erg veel voorkomende naam… for free.
Dat geldt ook voor bloggen en Linkedin, perfecte platforms om uw bedrijf, persoon en uw producten te promoten.
Combineer offline netwerken met online netwerken, houdt uw profiel en uw website up to date.(Mogelijke) Klanten houden alles in de gaten en worden zo getriggerd om net U te benaderen!
Food for thought zo voor de Kerstdagen …. Ik wens jullie allen fijne familiedagen en een spetterend begin van 2010.
Geoffrey Smith
www.pi-m.nl
maandag 14 december 2009
woensdag 4 november 2009
Je kop in het zand?
Je kop in het zand?
Ik hoorde in de afgelopen week een krot gesprekje tussen een reporter en een willekeurige vrouw op televisie. De reporter vroeg aan de vrouw hoe zij dacht over de dreiging van de mexicaanse griep. Zij antwoordde “ik weet er weinig van en ik wil er ook niets over weten”.
Een typisch geval van je kop in het zand steken. Wij mensen hebben van nature de neiging om onze ogen dicht te houden in de hoop dat onze problemen weg zijn als we ze weer open doen.
Een dergelijke handelwijze kan voor ondernemers echter verregaande gevolgen hebben.
Het faillissement van een klant is een van de belangrijkste oorzaken voor een faillissement. Veel kleine ondernemers hebben 1 of 2 grote klanten naast andere kleinere klanten. Als een van de grootste klanten dan eens achterblijft met betalen, komen de moeilijkheden.
Uit onderzoek is gebleken dat 65% van de kleinere ondernemers wel eens in ernstige financiële problemen is gekomen door het uitblijven van een betaling. Met ernstig wordt hier bedoeld dat het nog maar de vraag was of het bedrijf wel kon voortbestaan.
Als een klant de rekening niet betaalt, kan een ondernemer in geldproblemen komen. Hij of zij kan dan zelf ook de rekeningen aan anderen niet betalen en zo ontstaat als het ware een kettingreaktie.
Uit eerder genoemd onderzoek is tevens gebleken dat 40% van de faillissemen-ten onnodig was geweest als de ondernemer beter op zijn of haar debiteurenbe-heer had gelet. Debiteurenbeheer is niet de enige sleutel tot succes, maar wel een belangrijke.
Natuurlijk moet je in tijden als deze nieuwe markten proberen te zoeken en proberen goedkoper te opereren, maar je moet als ondernemer vooral je betalingsverkeer in de gaten houden.
Enkele tips; 1. Houd de betalingen bij
2. Laat klanten zoveel mogelijk vooruit of kontant betalen.
3. Stel steeds opnieuw vast of iemand kredietwaardig is.
4. Onderneem snel aktie bij betalingsachterstand.
Richard Steunebrink
Ik hoorde in de afgelopen week een krot gesprekje tussen een reporter en een willekeurige vrouw op televisie. De reporter vroeg aan de vrouw hoe zij dacht over de dreiging van de mexicaanse griep. Zij antwoordde “ik weet er weinig van en ik wil er ook niets over weten”.
Een typisch geval van je kop in het zand steken. Wij mensen hebben van nature de neiging om onze ogen dicht te houden in de hoop dat onze problemen weg zijn als we ze weer open doen.
Een dergelijke handelwijze kan voor ondernemers echter verregaande gevolgen hebben.
Het faillissement van een klant is een van de belangrijkste oorzaken voor een faillissement. Veel kleine ondernemers hebben 1 of 2 grote klanten naast andere kleinere klanten. Als een van de grootste klanten dan eens achterblijft met betalen, komen de moeilijkheden.
Uit onderzoek is gebleken dat 65% van de kleinere ondernemers wel eens in ernstige financiële problemen is gekomen door het uitblijven van een betaling. Met ernstig wordt hier bedoeld dat het nog maar de vraag was of het bedrijf wel kon voortbestaan.
Als een klant de rekening niet betaalt, kan een ondernemer in geldproblemen komen. Hij of zij kan dan zelf ook de rekeningen aan anderen niet betalen en zo ontstaat als het ware een kettingreaktie.
Uit eerder genoemd onderzoek is tevens gebleken dat 40% van de faillissemen-ten onnodig was geweest als de ondernemer beter op zijn of haar debiteurenbe-heer had gelet. Debiteurenbeheer is niet de enige sleutel tot succes, maar wel een belangrijke.
Natuurlijk moet je in tijden als deze nieuwe markten proberen te zoeken en proberen goedkoper te opereren, maar je moet als ondernemer vooral je betalingsverkeer in de gaten houden.
Enkele tips; 1. Houd de betalingen bij
2. Laat klanten zoveel mogelijk vooruit of kontant betalen.
3. Stel steeds opnieuw vast of iemand kredietwaardig is.
4. Onderneem snel aktie bij betalingsachterstand.
Richard Steunebrink
donderdag 24 september 2009
Passie voor creëren
Al zo lang ik mij kan herinneren, wil ik creëren. Voor mijn verjaardagen vroeg ik steevast om potloden, stiften en knutselmateriaal. Boeken over Arendsoog en speelgoedautootjes verdwenen ongebruikt in grote bakken. Ik heb die bakken nog steeds en de inhoud doet me tot op de dag van vandaag niets.
Er rees bij mijn ouders nogal wat twijfel over mijn toekomst, toen ik aangaf naar de kunstacademie te willen. Wat ik daar precies wilde gaan doen, wist ik ook niet. Maar mijn gevoel gaf aan dat daar iets op mij wachtte. Met een dikke map vol eigen creaties meldde ik me aan bij de toelatingscommissie. Die was vervolgens zo overdonderd door mijn overtuigingskracht dat ik werd toegelaten tot de grafisch afdeling.
Zonder vooropleiding manoeuvreerde ik me door de opleiding. Dolgelukkig met alle ‘vrije’ opdrachten, maar ook bloednerveus voor de beoordelingsronden. Ik werd gedreven door de passie van het creëren, maar merkte ook dat je daar niet wegkwam met in het wilde weg dingen maken. Uiteindelijk kon ik mijn scheppingsdrang ‘trechteren’ tot iets waar de wereld - lees: klant - op zat te wachten.
Sinds enige tijd ben ik voor mezelf begonnen en werk ik met zeer veel plezier en passie aan opdrachten van mijn klanten. Om niet al mijn tijd te besteden aan de goede gang van zaken van een ander, besloot ik om iets te gaan doen waar ik mijn eigen ei volledig in kwijt kan: fotografie. Met een groep gevorderde amateurs hebben we een fotografieclub opgericht, waarmee we onszelf naar een hoger niveau van fotografie willen tillen. Die hobby leidde op een gegeven moment tot de vraag of ik mee wilde doen aan een expositie tijdens de Kunst10Daagse. ‘Natuurlijk’ riep ik vlot. Meteen gevolgd door de vraag: ‘Waarmee dan?’. Ik heb een hoop mooie plaatjes geschoten, maar of anderen daar nu op zitten te wachten?
Uiteindelijk heb ik besloten om fotografie te exposeren die heel toegankelijk is: natuurfotografie. Dat steekt mooi af bij mijn mede-exposant die gekozen heeft voor straat- en portretfotografie. Alleen, nu alle beelden bij de drukker liggen, rijst bij mij toch af en toe de vraag of ze wel mooi en aansprekelijk genoeg zijn. Zelf ben ik zeer tevreden. Maar het is zo lastig om iets dat je zelf hebt gemaakt met een heleboel passie, los te laten en aan de wereld te tonen. Het voelt een beetje als de beoordelingsronden op de kunstacademie…
En toch zet ik door. Want ik wil blijven creëren; ook voor anderen.
Martijn Wokke
Er rees bij mijn ouders nogal wat twijfel over mijn toekomst, toen ik aangaf naar de kunstacademie te willen. Wat ik daar precies wilde gaan doen, wist ik ook niet. Maar mijn gevoel gaf aan dat daar iets op mij wachtte. Met een dikke map vol eigen creaties meldde ik me aan bij de toelatingscommissie. Die was vervolgens zo overdonderd door mijn overtuigingskracht dat ik werd toegelaten tot de grafisch afdeling.
Zonder vooropleiding manoeuvreerde ik me door de opleiding. Dolgelukkig met alle ‘vrije’ opdrachten, maar ook bloednerveus voor de beoordelingsronden. Ik werd gedreven door de passie van het creëren, maar merkte ook dat je daar niet wegkwam met in het wilde weg dingen maken. Uiteindelijk kon ik mijn scheppingsdrang ‘trechteren’ tot iets waar de wereld - lees: klant - op zat te wachten.
Sinds enige tijd ben ik voor mezelf begonnen en werk ik met zeer veel plezier en passie aan opdrachten van mijn klanten. Om niet al mijn tijd te besteden aan de goede gang van zaken van een ander, besloot ik om iets te gaan doen waar ik mijn eigen ei volledig in kwijt kan: fotografie. Met een groep gevorderde amateurs hebben we een fotografieclub opgericht, waarmee we onszelf naar een hoger niveau van fotografie willen tillen. Die hobby leidde op een gegeven moment tot de vraag of ik mee wilde doen aan een expositie tijdens de Kunst10Daagse. ‘Natuurlijk’ riep ik vlot. Meteen gevolgd door de vraag: ‘Waarmee dan?’. Ik heb een hoop mooie plaatjes geschoten, maar of anderen daar nu op zitten te wachten?
Uiteindelijk heb ik besloten om fotografie te exposeren die heel toegankelijk is: natuurfotografie. Dat steekt mooi af bij mijn mede-exposant die gekozen heeft voor straat- en portretfotografie. Alleen, nu alle beelden bij de drukker liggen, rijst bij mij toch af en toe de vraag of ze wel mooi en aansprekelijk genoeg zijn. Zelf ben ik zeer tevreden. Maar het is zo lastig om iets dat je zelf hebt gemaakt met een heleboel passie, los te laten en aan de wereld te tonen. Het voelt een beetje als de beoordelingsronden op de kunstacademie…
En toch zet ik door. Want ik wil blijven creëren; ook voor anderen.
Martijn Wokke
woensdag 26 augustus 2009
De uitdaging van mijn eerste boek!
Soms komt iemand op het idee om een eigen boek te schrijven. Bij mij ging dat anders. De uitgever Peter Bosman van Publimix, benaderde mij om een boek te schrijven. Eigenlijk een beetje de omgekeerde wereld.
De reden dat Peter mij vroeg is eigenlijk snel verklaarbaar: hij wilde een praktisch boek dat geschreven is vanuit mijn eigen ervaringen in mijn bedrijven Alfa Personeelsadvies en Alfa Resultaatsessies.
Nadat ik weer met beide benen op de grond stond, kwamen de twijfels; kan ik het wel? Op zich geen gekke vraag voor iemand die liever praat dan schrijft… Is het leuk om te doen, of gaat het een last worden? En aan de andere kant wat heb ik te verliezen? Dus hebben we in december 2007 het auteurscontract ondertekend en in januari 2008 ben ik begonnen met schrijven.
Ik had ingeschat dat het veel tijd zou vragen en dat bleek ook zo te zijn. Uiteindelijk heb ik ruim 10 maanden nodig gehad voor de eerste tekstversie. Die is geredigeerd. Daarna deed ik weer een bewerkingsronde. Opnieuw redactie en vervolgens zijn de laatste wetswijzigingen per 1 januari jl. toegevoegd. Het was voor mij als auteur leuk nauw betrokken te zijn bij de opmaak en vormgeving. Ook tijdens dat productieproces heb ik nog puntjes op de i gezet. Zo werd mijn eerste boek werkelijkheid.
Even kort over de inhoud: AANNEMEN! Het handboek voor werving en selectie van uw personeel. Het is ogenschijnlijk een onverwacht moment voor de lancering van zo'n boek. Want wie neemt er nu nog personeel aan? Toch is dit een juist moment. Omdat er duidelijk behoefte is, juist in deze tijd, aan een praktische handleiding voor iedereen die met aannemen van personeel te maken heeft.
Nu kan ik uit eigen ervaring zeggen, het is ècht veel werk en zeker de moeite waard om een boek te schrijven.
Met enthousiaste groet, Esther Boekel
De reden dat Peter mij vroeg is eigenlijk snel verklaarbaar: hij wilde een praktisch boek dat geschreven is vanuit mijn eigen ervaringen in mijn bedrijven Alfa Personeelsadvies en Alfa Resultaatsessies.
Nadat ik weer met beide benen op de grond stond, kwamen de twijfels; kan ik het wel? Op zich geen gekke vraag voor iemand die liever praat dan schrijft… Is het leuk om te doen, of gaat het een last worden? En aan de andere kant wat heb ik te verliezen? Dus hebben we in december 2007 het auteurscontract ondertekend en in januari 2008 ben ik begonnen met schrijven.
Ik had ingeschat dat het veel tijd zou vragen en dat bleek ook zo te zijn. Uiteindelijk heb ik ruim 10 maanden nodig gehad voor de eerste tekstversie. Die is geredigeerd. Daarna deed ik weer een bewerkingsronde. Opnieuw redactie en vervolgens zijn de laatste wetswijzigingen per 1 januari jl. toegevoegd. Het was voor mij als auteur leuk nauw betrokken te zijn bij de opmaak en vormgeving. Ook tijdens dat productieproces heb ik nog puntjes op de i gezet. Zo werd mijn eerste boek werkelijkheid.
Even kort over de inhoud: AANNEMEN! Het handboek voor werving en selectie van uw personeel. Het is ogenschijnlijk een onverwacht moment voor de lancering van zo'n boek. Want wie neemt er nu nog personeel aan? Toch is dit een juist moment. Omdat er duidelijk behoefte is, juist in deze tijd, aan een praktische handleiding voor iedereen die met aannemen van personeel te maken heeft.
Nu kan ik uit eigen ervaring zeggen, het is ècht veel werk en zeker de moeite waard om een boek te schrijven.
Met enthousiaste groet, Esther Boekel
woensdag 24 juni 2009
Avontuur
Onze oudste zoon, Elía, had onlangs afgesproken bij een vriend, van zijn klas. Ik zette hem daar af en terwijl ik de auto instapte, zag ik hen alweer uitrukken, gewapend met allerlei bouwmaterialen. “We gaan naar de hut!” kreeg ik op need-to-know-basis medegedeeld en weg waren ze, beladen met de bouwmaterialen.
Wildenthousiast kwam hij drie uur later weer thuis. Zó leuk, zei hij, was het nog nooit geweest. Er hadden zich later nog drie jongens van de klas bij het gezelschap gevoegd en na rijp beraad had de club besloten om daar, bij de hut, een avonturenfilm te gaan maken. Met elkaar werden de rollen verdeeld: één van de jongens was hoofdrolspeler, een andere koos de locaties, Elía was regisseur. Waar ging de avonturenfilm over? “We waren ontdekkingsreizigers, op zoek naar een schat!”
Ik weet nog dat ik jaren geleden naar de bioscoop ging om “Indiana Jones and the temple of doom” te gaan kijken. Wel eens gezien? Ik was een jaar of twaalf en keek er toen ademloos naar, vanaf het puntje van mijn stoel. Of neem de Odyssee van Homeros, of andere verhalen, gestoeld op de vaak toegepaste format van de ‘cyclus van de held’. De held-in-spé is daarin in beginsel onwetend van zijn roeping, maar een mentor herkent die roeping, wijst hem/haar daarop en helpt op weg om datgene te doen wat alleen híj of zíj, de held, kan waarmaken. Steeds weer komt de held in de problemen, maar komt er steeds weer bovenop, wordt de situatie toch weer meester. De veertiende-eeuwse Italiaanse schrijver Dante Alighieri is zowel ‘auctor’ (schrijver) als ‘actor’ (acteur) van zijn bekende meesterwerk ‘La divina commedia’, waarin hij als hoofdpersoon een lange weg aflegt via een proces van loutering, naar zijn uiteindelijke doel. (de term ‘commedia’ is hier een literaire classificering, niet verwijzend naar een komisch verhaal, maar naar een geschiedenis met goede afloop, in tegenstelling tot een ‘tragedie’, een verhaal met verkeerde afloop). Fantastisch, metaforisch; klopt. En toch kunnen we de metaforen doortrekken en toepassen op het dagelijks leven en niet in de laatste plaats ook op het ondernemerschap.
Een eigen onderneming; ik ervaar het heel sterk als een groot en spannend avontuur, een ontdekkingsreis. Het halen van het gestelde doel is de drijvende factor, maar niet minder belangrijk is het onderweg zijn: genieten van het steeds afwisselende landschap onderweg; dan weer hoge rotswanden, dan weer adembenemende vérgezichten. Af en toe stoppen om uit te stappen en nieuw terrein te verkennen. Natuurlijk, soms is de weg bochtig of oneffen, of er zijn werkzaamheden die zorgen voor vertraging: er duiken tegenslagen op. Soms voert de weg door een lange tunnel of er is een omleiding. Maar, zoals bij een opmerkelijk en essentieel ingrediënt van de ‘cyclus van de held’: gedurende de reis duiken steeds precies op het juiste moment de juiste mensen op die je verder op weg helpen, vanuit hun eigen specifieke talenten, inzichten en ervaringen. Ook dat is een hoofdbestanddeel van een mooi avontuur: onderweg nieuwe en interessante mensen leren kennen, met wie je ervaringen uitwisselt en met wie je een vruchtbare dialoog aangaat. Een gezonde nieuwsgierigheid koesteren naar hun wereld.
Bij het NON gaan we met elkaar het avontuur aan en gezamenlijk op zoek naar de schat, zoals in de ‘cyclus van de held’. Alleen: hier heb ik niet te maken met acteurs, die een rol spelen, of met fictieve karakters uit een boek, onzichtbaar wanneer het boek wordt dichtgeslagen en in de kast geplaatst. Hier heb ik van doen met échte mensen, die zichzelf durven zijn en midden in het leven staan. Ook wij komen bij elkaar met meegebrachte bouwmaterialen, bouwen met elkaar aan een stevige ‘hut’, uitgaande van ieders heel eigen, specifieke inbreng en talent.
In elk geval begrijp ik hoe Elía zich voelde, toen hij zo enthousiast thuiskwam die middag!
Jochem Oor
http://www.impulsar.nl
Wildenthousiast kwam hij drie uur later weer thuis. Zó leuk, zei hij, was het nog nooit geweest. Er hadden zich later nog drie jongens van de klas bij het gezelschap gevoegd en na rijp beraad had de club besloten om daar, bij de hut, een avonturenfilm te gaan maken. Met elkaar werden de rollen verdeeld: één van de jongens was hoofdrolspeler, een andere koos de locaties, Elía was regisseur. Waar ging de avonturenfilm over? “We waren ontdekkingsreizigers, op zoek naar een schat!”
Ik weet nog dat ik jaren geleden naar de bioscoop ging om “Indiana Jones and the temple of doom” te gaan kijken. Wel eens gezien? Ik was een jaar of twaalf en keek er toen ademloos naar, vanaf het puntje van mijn stoel. Of neem de Odyssee van Homeros, of andere verhalen, gestoeld op de vaak toegepaste format van de ‘cyclus van de held’. De held-in-spé is daarin in beginsel onwetend van zijn roeping, maar een mentor herkent die roeping, wijst hem/haar daarop en helpt op weg om datgene te doen wat alleen híj of zíj, de held, kan waarmaken. Steeds weer komt de held in de problemen, maar komt er steeds weer bovenop, wordt de situatie toch weer meester. De veertiende-eeuwse Italiaanse schrijver Dante Alighieri is zowel ‘auctor’ (schrijver) als ‘actor’ (acteur) van zijn bekende meesterwerk ‘La divina commedia’, waarin hij als hoofdpersoon een lange weg aflegt via een proces van loutering, naar zijn uiteindelijke doel. (de term ‘commedia’ is hier een literaire classificering, niet verwijzend naar een komisch verhaal, maar naar een geschiedenis met goede afloop, in tegenstelling tot een ‘tragedie’, een verhaal met verkeerde afloop). Fantastisch, metaforisch; klopt. En toch kunnen we de metaforen doortrekken en toepassen op het dagelijks leven en niet in de laatste plaats ook op het ondernemerschap.
Een eigen onderneming; ik ervaar het heel sterk als een groot en spannend avontuur, een ontdekkingsreis. Het halen van het gestelde doel is de drijvende factor, maar niet minder belangrijk is het onderweg zijn: genieten van het steeds afwisselende landschap onderweg; dan weer hoge rotswanden, dan weer adembenemende vérgezichten. Af en toe stoppen om uit te stappen en nieuw terrein te verkennen. Natuurlijk, soms is de weg bochtig of oneffen, of er zijn werkzaamheden die zorgen voor vertraging: er duiken tegenslagen op. Soms voert de weg door een lange tunnel of er is een omleiding. Maar, zoals bij een opmerkelijk en essentieel ingrediënt van de ‘cyclus van de held’: gedurende de reis duiken steeds precies op het juiste moment de juiste mensen op die je verder op weg helpen, vanuit hun eigen specifieke talenten, inzichten en ervaringen. Ook dat is een hoofdbestanddeel van een mooi avontuur: onderweg nieuwe en interessante mensen leren kennen, met wie je ervaringen uitwisselt en met wie je een vruchtbare dialoog aangaat. Een gezonde nieuwsgierigheid koesteren naar hun wereld.
Bij het NON gaan we met elkaar het avontuur aan en gezamenlijk op zoek naar de schat, zoals in de ‘cyclus van de held’. Alleen: hier heb ik niet te maken met acteurs, die een rol spelen, of met fictieve karakters uit een boek, onzichtbaar wanneer het boek wordt dichtgeslagen en in de kast geplaatst. Hier heb ik van doen met échte mensen, die zichzelf durven zijn en midden in het leven staan. Ook wij komen bij elkaar met meegebrachte bouwmaterialen, bouwen met elkaar aan een stevige ‘hut’, uitgaande van ieders heel eigen, specifieke inbreng en talent.
In elk geval begrijp ik hoe Elía zich voelde, toen hij zo enthousiast thuiskwam die middag!
Jochem Oor
http://www.impulsar.nl
maandag 8 juni 2009
Recepten voor de hersenpan
Hoera, ik mag een NON-blog schrijven?!
Daar ben je snel mee klaar, NON staat voor ontkenning, voor niets. Lege ruimte, leeg hoofd.
Hé, daar liggen mogelijkheden. Sommige lege ruimtes schreeuwen om vulling, om inhoud. Dat zoiets kan lukken bewijst het huidige NON. Niets wordt toenemend iets, iets meer, véél meer. Afgelopen vrijdag op de maandelijkse borrel vulden veel NON-leden de aanvankelijk nog lege ruimte van de Vestibule. Diverse NON-ers bleven wat eten. Aan onze tafel kreeg ik het idee voor deze blog. Misschien herken je iets.
Stel je voor:
Onverwacht komt er bezoek, leuk…….drink wat, blijf eten. Of je komt zelf thuis, hebt geen boodschappen gedaan, winkels zijn al dicht. Buitenshuis eten is geen optie, je wilt toch iets aardigs op tafel brengen. Typisch situaties die uitdagen tot, wat ik noem, handycap-koken. Iets maken dus met de dingen die je (nog) in huis hebt. De voorraadkasten worden bekeken. Koelkast en vriezer gaan een paar keer open en dicht. Twijfel slaat toe. Goed beschouwd is er zo veel, maar inspiratie ontbreekt? En dan gebeurt het, een vonk slaat over, je brein gaat aan het werk. Het resultaat geeft een goed gevoel, soms vergeet je het nooit meer. Omdat samen aan tafel méér inhoud kreeg dan ‘alleen maar even iets eten’.
Basisingrediënten* - Vrijheid in denken (altijd in ongelimiteerde hoeveelheid)
- Luisterende oren
- Oogcontact
- Belangstelling
- Spiritualiteit
- Ruimte voor risico
- Kwetsbaarheid
- Gekke ideeën
- Dwaze gedachten
- Lachen
- Geloof in jezelf
- Doorzettingsvermogen
- Geloof in resultaat
Onmisbaar:
- hersenpan zonder gaten - vuur van inspiratie - stimulansen om te roeren
Naar behoefte toevoegen*:
- tuitende lippen
- zachte wangen
- scherpe tong
- opbouwende kritiek
- uitdagende tekst
- prikkelende opmerkingen
*hoeveelheden naar eigen smaak
Vermijden:
- vooroordeel
- negativiteit
Aan het werk:
iets maken met hetgeen jíj in huis hebt. Pure chemie in je hersenpan. Interactie tussen ingrediënten. Voor de één een uitdaging, de ander volgt intuïtie of start heel precies en weloverwogen. Altijd een zaak van zien, ruiken, voelen, proeven en lef. Gewoon dóen!
Je twijfelt? Je realiseert je dat je iets niet weet? Zodra je het opzoekt of vraagt, betreed je de ruimte van bewuste onbekwaamheid. Geef jezelf dáár de ruimte om te oefenen, mislukken mag. Want na korte of (veel) langere tijd gaat het vanzelf goed, dat geeft plezier. Je wordt je dat zeer bewust, je komt in de ruimte van onbewuste bekwaamheid. Je kunt het zelfs zo goed dat je al doende in een staat van flow komt. Zo’n piekervaring is de grootste beloning voor jezelf, iets om te delen met anderen. Oók dáár is het NON toch voor?
Anjo Brombacher
“bedenkt wel eens wat- en méér”
http://www.linkedin.nl/brombacher
email: brombacher@brombacher.nl
Daar ben je snel mee klaar, NON staat voor ontkenning, voor niets. Lege ruimte, leeg hoofd.
Hé, daar liggen mogelijkheden. Sommige lege ruimtes schreeuwen om vulling, om inhoud. Dat zoiets kan lukken bewijst het huidige NON. Niets wordt toenemend iets, iets meer, véél meer. Afgelopen vrijdag op de maandelijkse borrel vulden veel NON-leden de aanvankelijk nog lege ruimte van de Vestibule. Diverse NON-ers bleven wat eten. Aan onze tafel kreeg ik het idee voor deze blog. Misschien herken je iets.
Stel je voor:
Onverwacht komt er bezoek, leuk…….drink wat, blijf eten. Of je komt zelf thuis, hebt geen boodschappen gedaan, winkels zijn al dicht. Buitenshuis eten is geen optie, je wilt toch iets aardigs op tafel brengen. Typisch situaties die uitdagen tot, wat ik noem, handycap-koken. Iets maken dus met de dingen die je (nog) in huis hebt. De voorraadkasten worden bekeken. Koelkast en vriezer gaan een paar keer open en dicht. Twijfel slaat toe. Goed beschouwd is er zo veel, maar inspiratie ontbreekt? En dan gebeurt het, een vonk slaat over, je brein gaat aan het werk. Het resultaat geeft een goed gevoel, soms vergeet je het nooit meer. Omdat samen aan tafel méér inhoud kreeg dan ‘alleen maar even iets eten’.
Basisingrediënten* - Vrijheid in denken (altijd in ongelimiteerde hoeveelheid)
- Luisterende oren
- Oogcontact
- Belangstelling
- Spiritualiteit
- Ruimte voor risico
- Kwetsbaarheid
- Gekke ideeën
- Dwaze gedachten
- Lachen
- Geloof in jezelf
- Doorzettingsvermogen
- Geloof in resultaat
Onmisbaar:
- hersenpan zonder gaten - vuur van inspiratie - stimulansen om te roeren
Naar behoefte toevoegen*:
- tuitende lippen
- zachte wangen
- scherpe tong
- opbouwende kritiek
- uitdagende tekst
- prikkelende opmerkingen
*hoeveelheden naar eigen smaak
Vermijden:
- vooroordeel
- negativiteit
Aan het werk:
iets maken met hetgeen jíj in huis hebt. Pure chemie in je hersenpan. Interactie tussen ingrediënten. Voor de één een uitdaging, de ander volgt intuïtie of start heel precies en weloverwogen. Altijd een zaak van zien, ruiken, voelen, proeven en lef. Gewoon dóen!
Je twijfelt? Je realiseert je dat je iets niet weet? Zodra je het opzoekt of vraagt, betreed je de ruimte van bewuste onbekwaamheid. Geef jezelf dáár de ruimte om te oefenen, mislukken mag. Want na korte of (veel) langere tijd gaat het vanzelf goed, dat geeft plezier. Je wordt je dat zeer bewust, je komt in de ruimte van onbewuste bekwaamheid. Je kunt het zelfs zo goed dat je al doende in een staat van flow komt. Zo’n piekervaring is de grootste beloning voor jezelf, iets om te delen met anderen. Oók dáár is het NON toch voor?
Anjo Brombacher
“bedenkt wel eens wat- en méér”
http://www.linkedin.nl/brombacher
email: brombacher@brombacher.nl
maandag 18 mei 2009
De geboorte van het NON blog
Netwerken gaat over delen. Delen van kennis, informatie en ervaringen. Het NON is volop in beweging en we streven ernaar
om ook los van de evenementen een interactieve club te zijn.
Wat prachtig dat we de beschikking hebben over nieuwe media zoals Linked in, Twitter en last but not least Blogspot.
Eerste NON blog
Als afgevaardigde van de commissie PR en Sponsoring heb ik de eer om het eerste blog te schrijven, de bedoeling is dat ik daarna 'de pen' doorgeef aan een ander NON lid. Op deze manier hopen we een maandelijkse collumn te creeren met steeds weer wisselende onderwerpen.
Wat betekent netwerken voor mij?
Als zelfstandig ondernemer zwem ik regelmatig in het diepe, ik ploeter vaak door lastige kwesties en heb de neiging het wiel iedere keer opnieuw uit te vinden. 'Zelfstandig' lijkt dan soms verdacht veel op 'alleen'.
Netwerken is de ideale manier om een kring van andere ondernemers om je heen te verzamelen waar je regelmatig contact mee hebt en waar je af en toe eens even mee kunt sparren, die je advies kunt vragen en die jij ook eens een handje kunt helpen. Voor mij is het NON daarom een plek waar ik herkenning vind en waar ik mij wel zelfstandig maar niet alleen voel.
Persoonlijk contact wordt trouwens in deze tijd ook weer heel belangrijk. In tegenstelling tot de afgelopen jaren waar we een beetje doorschoten in het digitale tijdperk met online klaslokalen, videoconferenties en digitaal netwerken. Gelukkig, want ik hield mijn hart al vast voor de komende generatie, zag ze alleen nog maar communiceren via SMS, Hyves, MSN en Twitter. Balans is altijd weer het toverwoord en die keert langzamerhand terug. De goede opkomst op de NON evenementen is daar een goed voorbeeld van.
Een relatie met je klant
Dit geldt niet alleen voor netwerken en privé contacten, maar zeker ook in de contacten met onze klanten. Zie de band met je klant eens als een gewone relatie. Mensen hebben tegenwoordig sowieso minder langdurige relaties, laat staan dat ze die aangaan met zoiets onpersoonlijks als een onderneming. Wil je klanten desondanks verleiden tot een hechte band met jouw bedrijf? Zet dan in op ouderwetse waarden als goede kwaliteit, uitstekende service en bovenal op het leveren van een goed gevoel door ‘goede mensen’. Want daar is de klant het meest gevoelig voor: hij wil weten dat er échte mensen schuilgaan achter het bedrijf, en daar vervolgens een relatie mee aangaan*.
Tot slot wil ik nog één van mijn lijfspreuken met jullie delen, hij komt van Loesje:
"Waarom moeilijk doen als het samen kan"
Met deze woorden geef ik 'de pen' door aan Anjo Brombacher voor de blog van Juni
Tot NON!
Suzanne Glorie
http://www.ffective.nl/
* bron: marketing international
Abonneren op:
Posts (Atom)
